Υπάρχει κάτι ιδιαίτερο όταν δίνεις σε ένα παιδί ένα walkie talkie ( προσωπικά έχω περάσει τέλεια παίζοντας με τον αδελφό μου και φίλους τους αστυνόμους ). Δεν είναι απλά ένα “παιχνίδι που μιλάει”. Είναι το πρώτο του εργαλείο επικοινωνίας. Και αν το δεις σωστά, μπορεί να γίνει κάτι πολύ πιο ουσιαστικό από διασκέδαση.

Για ένα παιδί, το walkie talkie είναι παιχνίδι. Για έναν γονιό, όμως, μπορεί να γίνει ένα απλό αλλά πολύ χρήσιμο μέσο επαφής. Και εκεί είναι το σημείο που πρέπει να βρεθεί η ισορροπία: να είναι διασκεδαστικό, αλλά και ασφαλές και λειτουργικό. 
Το πρώτο που πρέπει να σκεφτείς είναι ότι το παιδί δεν θα το χρησιμοποιήσει όπως εσύ. Θα το ρίξει, θα το ξεχάσει ανοιχτό, θα πατήσει κουμπιά χωρίς λόγο. Άρα η συσκευή πρέπει να είναι ανθεκτική και απλή. Όχι περίπλοκα μενού, όχι δεκάδες επιλογές. Ένα κουμπί για να μιλάει και βασικές λειτουργίες. Όσο πιο απλό, τόσο καλύτερο. 
Η ασφάλεια εδώ δεν έχει να κάνει μόνο με την κατασκευή, αλλά και με τη χρήση. Τα περισσότερα παιδικά walkie talkie λειτουργούν σε PMR συχνότητες. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι “ιδιωτικά”. Κάποιος άλλος μπορεί να ακούσει ή να μιλήσει στο ίδιο κανάλι. Για ένα παιδί, αυτό είναι κάτι που πρέπει να εξηγηθεί με απλό τρόπο: δεν λέμε προσωπικές πληροφορίες, δεν μιλάμε με αγνώστους, δεν θεωρούμε ότι “είμαστε μόνοι μας”. 

Από την άλλη, αυτό δεν πρέπει να δημιουργεί φόβο. Το παιδί πρέπει να νιώθει ότι χρησιμοποιεί κάτι δικό του, με ασφάλεια, αλλά και με κανόνες. Και αυτοί οι κανόνες είναι που κάνουν τη διαφορά. 
Στην πράξη, τα walkie talkie μπορούν να χρησιμοποιηθούν με πολλούς τρόπους μέσα στην καθημερινότητα. Σε μια πολυκατοικία, σε μια γειτονιά, σε ένα χωριό ή σε μια εκδρομή. Το παιδί μπορεί να παίζει και να έχει επαφή μαζί σου χωρίς να χρειάζεται κινητό. Αυτό δίνει ελευθερία, αλλά και ένα επίπεδο ελέγχου. 
Και εκεί είναι που ξεκινάει και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι: η μάθηση. Χωρίς να το καταλάβει, το παιδί μαθαίνει βασικούς κανόνες επικοινωνίας. Μαθαίνει να περιμένει τη σειρά του, να μιλάει καθαρά, να δίνει πληροφορίες. Μαθαίνει ότι η επικοινωνία δεν είναι μόνο “μιλάω”, αλλά και “ακούω”. 

Μπορείς ακόμα και να το κάνεις παιχνίδι. Μικρά “σενάρια”, όπως “πού βρίσκεσαι;”, “τι βλέπεις;”, “έλα στο σημείο Χ”. Μέσα από αυτά, το παιδί εξοικειώνεται με την έννοια του προσανατολισμού και της περιγραφής. Και χωρίς να το καταλάβει, αποκτά δεξιότητες που σε μια πραγματική κατάσταση έχουν αξία.
Η αυτονομία που δίνει ένα walkie talkie είναι σημαντική. Το παιδί νιώθει ότι έχει έναν τρόπο να επικοινωνήσει χωρίς να εξαρτάται πλήρως από τον γονιό. Και αυτό, αν δοθεί σωστά, ενισχύει την αυτοπεποίθηση. 

Από την άλλη, χρειάζεται και όριο. Δεν είναι παιχνίδι που το παίρνεις και το ξεχνάς. Πρέπει να υπάρχει μια βασική συμφωνία για το πότε χρησιμοποιείται, ποιο κανάλι, πώς απαντάμε. Όχι με αυστηρότητα, αλλά με συνέπεια. 
Στο κομμάτι της επιλογής, δεν χρειάζεται κάτι ακριβό ή επαγγελματικό. Αυτό που χρειάζεται είναι καλή ποιότητα κατασκευής, αξιοπρεπής μπαταρία και απλότητα. Οτιδήποτε παραπάνω συνήθως μπερδεύει αντί να βοηθά. 
Στο τέλος της ημέρας, το walkie talkie για ένα παιδί είναι κάτι παραπάνω από παιχνίδι. Είναι ένα πρώτο βήμα προς την υπευθυνότητα, την επικοινωνία και την κατανόηση του χώρου γύρω του. Και αν χρησιμοποιηθεί σωστά, γίνεται ένα εργαλείο που συνδυάζει κάτι σπάνιο: διασκέδαση και ουσία μαζί.